Tijdelijke opdrachten by Anouk Ama

Een maand geleden ben ik begonnen bij het Ministerie van OCW. Dit is de derde keer dat ik parttime bij een organisatie aan de slag ga (op freelance basis). Daarvoor zat ik langere tijd intern bij het Bloemenbureau Holland en daarvoor bij de ANWB. Alle drie hadden ze tijdelijk behoefte aan hulptroepen en daarom schakelden ze mij in.

Eigenlijk had iemand in loondienst mijn werk moeten doen. Maar diegene was uitgevallen of mocht vanwege een reorganisatie niet geworven worden. Daardoor was een gat op de werkvloer ontstaan dat ik als freelancer moest opvullen.

Die constructie leidt elke keer tot interessante verhoudingen met collega’s. Sommigen zijn nieuwsgierig en zien je komst als een frisse wind; anderen juist voorzichtiger om in vluchtige contacten te investeren en daardoor terughoudend. Voor hen ben je vooral de ‘freelancer die komt invallen’.

Omgedraaid vraagt die tijdelijke samenwerking om een bepaalde inspanning van een freelancer. Vervang je iemand intern, dan zul je namelijk moeten integreren in het team, de computerschijf moeten uitpluizen, collega’s leren kennen en jouw plek binnen de organisatie zien te vinden. Ook al zit je er maar drie maanden.

Dat kost energie. Zeker als je meerdere van dit soort opdrachten in een jaar doet. Maar belangrijker is misschien wel dat die constante wisseling tussen organisaties, collega’s en werkwijzen een flexibele instelling verlangt. Een waarmee je makkelijk omgaat met instabiliteit en onzekerheid en snel en moeiteloos kunt schakelen tussen nieuwe werelden.

Kijk ik naar mezelf, dan ben ik er nog niet uit of tijdelijke opdrachten bij mij passen. Het enthousiasme waarmee ik een organisatie induik vreet energie; daarnaast ben ik fan van duurzame relaties, die met zorg zijn opgebouwd en uitgediept. Aan de andere kant houdt de afwisseling in omgeving me juist creatief en scherp en levert het me een groot netwerk op.

Het voordeel van interne opdrachten is dat je bij allerlei organisaties kunt meekijken en veel mensen ontmoet. Dat is leuk, nuttig en ook ontzettend leerzaam. De uitdaging ervan is de hoeveelheid tijd en energie die je daarvoor moet investeren. Of dit soort opdrachten bij jou past ontdek je maar op één manier: door het gewoon een (paar) keer te doen.

Het belang van een goede briefing by Anouk Ama

Vorige week deed ik een interview voor een tijdschrift. Na een paar dagen stuurde ik het uitgeschreven verhaal op naar mijn contactpersoon voor feedback. Zij mailde mij het volgende terug:

‘Dankjewel voor je tekst. Kunnen we even bellen? Er moet namelijk best veel veranderd worden.’

Ik was verrast door de toon in de mail. Zaten er zoveel feitelijke onjuistheden in de tekst? Of kon ze zich misschien niet vinden in mijn stijl? Dat kan natuurlijk. In dat geval moet er alleen niets veranderd te worden, maar wil zij dat graag.

Ik liet haar weten nu geen tijd te hebben, maar in de middag wel. Dat was akkoord. Toen ik niet veel later onderweg was naar mijn belastingadviseur, werd ik gebeld door mijn opdrachtgever. Ze was benaderd door mijn contactpersoon die had aangegeven ‘totaal niet blij te zijn’ met mijn stuk. Ik was geïrriteerd. Niet omdat er ontevredenheid was over mijn stuk, maar omdat mijn contactpersoon niet eerst met mij hierover had gesproken. We zouden note bene over twee uur bellen. Wat was er zo erg dat niet kon wachten?

Ik belde mijn contactpersoon op. Samengevat ging ons gesprek als volgt:

Zij: Ik denk dat je de verkeerde keuzes hebt gemaakt in je verhaal.
lk: Dat is denk ik een kwestie van smaak.
Zij: Maar dit is niet het verhaal dat wij willen vertellen.
Ik: Als journalist ben ik er ook niet om jullie verhaal te vertellen.
Zij: Volgens mij wel, want ik heb betaald voor dit stuk.

Pardon? Die zag ik niet aankomen. Wat bleek: het verhaal dat ik moest schrijven was betaalde publiciteit. Vandaar dat mijn contactpersoon zich niet kon vinden in het gezellige verhaal dat ik had geschreven. Zij wilde een ‘mooi-weer-verhaal’ vol lof en trots. Terecht ook, want ze had er blijkbaar voor betaald.

Alleen wist ik dat niet. En zij wist niet dat ik dat niet wist. Had ik iets over het hoofd gezien? Ik pakte mijn briefing erbij. Nee, niks over betaalde publiciteit. Dat kon ook niet anders, want had ik dit vooraf geweten, had ik de opdracht nooit aangenomen.

Ik belde mijn opdrachtgever op en legde uit wat er mis was gegaan. Zij bood haar excuses aan dat ze mij verkeerd had gebrieft. Ik relativeerde door te zeggen dat ik er ook niet naar had gevraagd. Terwijl ik dat zei, twijfelde ik of het terecht was. Ik was er, net als altijd, vanuit gegaan dat de briefing klopt en had niet doorgevraagd. Blijkbaar kun je dat beter wel doen.

Daarom vraag ik de opdrachtgever voortaan altijd of het verhaal betaalde publiciteit is of niet. Zeker als er niets over gezegd wordt in de briefing. Beter dubbel checken dan iets over het hoofd zien. Want geloof me, onbegrip leidt alleen tot tijdverspilling, scheve verhoudingen en onnodige frustraties.