#Tip 1: een goede briefing is het halve werk / by Anouk Ama

Vorige week deed ik een interview voor een tijdschrift. Na een paar dagen stuurde ik het uitgeschreven verhaal op naar mijn contactpersoon voor feedback. Zij mailde mij het volgende terug:

‘Dankjewel voor je tekst. Kunnen we even bellen? Er moet namelijk best veel veranderd worden.’

Ik was verrast door de toon in de mail. Zaten er zoveel feitelijke onjuistheden in de tekst? Of kon ze zich misschien niet vinden in mijn stijl? Dat kan natuurlijk. In dat geval moet er alleen niets veranderd te worden, maar wil zij dat graag.

Ik liet haar weten nu geen tijd te hebben, maar in de middag wel. Dat was akkoord. Toen ik niet veel later onderweg was naar mijn belastingadviseur, werd ik gebeld door mijn opdrachtgever. Ze was benaderd door mijn contactpersoon die had aangegeven ‘totaal niet blij te zijn’ met mijn stuk. Ik was geïrriteerd. Niet omdat er ontevredenheid was over mijn stuk, maar omdat mijn contactpersoon niet eerst met mij hierover had gesproken. We zouden note bene over twee uur bellen. Wat was er zo erg dat niet kon wachten?

Ik belde mijn contactpersoon op. Samengevat ging ons gesprek als volgt:

Zij: Ik denk dat je de verkeerde keuzes hebt gemaakt in je verhaal.
lk: Dat is denk ik een kwestie van smaak.
Zij: Maar dit is niet het verhaal dat wij willen vertellen.
Ik: Als journalist ben ik er ook niet om jullie verhaal te vertellen.
Zij: Volgens mij wel, want ik heb betaald voor dit stuk.

Pardon? Die zag ik niet aankomen. Wat bleek: het verhaal dat ik moest schrijven was betaalde publiciteit. Vandaar dat mijn contactpersoon zich niet kon vinden in het gezellige verhaal dat ik had geschreven. Zij wilde een ‘mooi-weer-verhaal’ vol lof en trots. Terecht ook, want ze had er blijkbaar voor betaald.

Alleen wist ik dat niet. En zij wist niet dat ik dat niet wist. Had ik iets over het hoofd gezien? Ik pakte mijn briefing erbij. Nee, niks over betaalde publiciteit. Dat kon ook niet anders, want had ik dit vooraf geweten, had ik de opdracht nooit aangenomen.

Ik belde mijn opdrachtgever op en legde uit wat er mis was gegaan. Zij bood haar excuses aan dat ze mij verkeerd had gebrieft. Ik relativeerde door te zeggen dat ik er ook niet naar had gevraagd. Terwijl ik dat zei, twijfelde ik of het terecht was. Ik was er, net als altijd, vanuit gegaan dat de briefing klopt en had niet doorgevraagd. Blijkbaar kun je dat beter wel doen.

Daarom vraag ik de opdrachtgever voortaan altijd of het verhaal betaalde publiciteit is of niet. Zeker als er niets over gezegd wordt in de briefing. Beter dubbel checken dan iets over het hoofd zien. Want geloof me, onbegrip leidt alleen tot tijdverspilling, scheve gezichten en onnodige frustraties.